Podobno w każdym z nas drzemie dziecko, dlatego dziś kupiłem sobie wypasiony zestaw Lego (powyżej). A żebyście też coś z tego mieli, zapraszam do obejrzenia starego ale fajowego demo fińskiej grupy Doomsday pt. Legomania. Demonstracja z 2003 roku (Doomsday wygrali nim party Assembly w kategorii Combined demo).

Poniżej zrippowana wersja z YouTube, ale polecam obejrzeć bezpośrednio na PC do ściągnięcia tutaj [13,5 MB]. Rozpakować i uruchomić plik dsd_lm.exe.

Miłego oglądania!

Jak można było się spodziewać, dziś Jarosław Kaczyński w oświadczeniu które wygłosił oznajmił, że będzie kandydatem PiS na prezydenta. Niestety co już widać od 10 kwietna 2010 r., ta kampania wyborcza będzie mocno patetyczna i obleczona w dodatku czarnym kirem: „Choć pogrążeni w bólu i żałobie, związani wieczną pamięcią o stracie, mamy obowiązek wypełnić Ich testament” stwierdza brat bliźniak…

Mam cichą nadzieję, że mimo 96 osobowej ofierze i jechaniu na uczuciach chory na władzę megaloman nie wygra tych wyborów.
Kto będzie pierwszą damą? Kot Alik?!

Nie wygra, prawda?
Pomożecie?

Na początku rys historyczny:

iPod Mini pojawił się na rynku w 2004 roku. Jest fajny, bo zapoczątkował całą serię miniaturowych odtwarzaczy firmy Apple (aktualnie generacją piątą serii nano). Mimo, że nazwany mini, tak naprawdę przypomina słusznych rozmiarów baton (a nawet dwa…). Ma monochromatyczny wyświetlacz o rozdzielczości 138×110 pikseli z niebieskim podświetlaniem, kółeczko click wheel jak jego starszy, duży brat iPod trzeciej generacji (które to zagościło już na stałe w iPodach właśnie od tych dwóch modeli). Ma wytrzymałą, aluminiową obudowę. Waży 102 gramy, jego rozmiary to 91x51x13 mm.

Pierwsze generację tego urządzenia posiadały dysk Microdrive o pojemności 4GB, druga generacja ten sam dysk ale w wersjach 4 i 6GB (oraz większej pojemności baterię, po fali krytyki użytkowników pierwszej generacji…). iPody te mają jeszcze jedną fantastyczną zaletę (oprócz tego, że wygladają iPodowo, mają niezłe parametry muzyczne, wygodnie się ich używa i są w miarę trwałe): są podatne na wszelakie modyfikację, zarówno te programowe jak i sprzętowe.

W swojej iPodowej kolekcji posiadam dwa egzemplarze tego odtwarzacza, oba to pierwsza generacja 4GB, jeden w kolorze srebrnym a drugi w kolorze błękitnym. Bardzo je lubię i często używam.

Jako, że Microdrive to w gruncie rzeczy jednocalowy dysk twardy z łączem typowym dla kart CF nie ma żadnych problemów, żeby zainstalować w Mini zwykłą kartę Compact Flash. Zalety to przede wszystkim pamięć flash, a nie podatny na uderzenia twardy dysk, mniejszy pobór prądu (dłuższy czas pracy baterii), nieznaczne przyspieszenie działania iPoda a przede wszystkim zwiększenie pojemności urządzenia – nawet do 32GB. Niestety cena kart Compact Flash (w porównaniu do SD, Micro SD czy nawet M2) jest dosyć wysoka (32 GB to koszt na tę chwilę, w zależności od szybkości i producenta nawet 300-400 zł.). Można też kupić adapter CF>SD i zainstalować tańsze karty SD/SDHC (bądź MicroSD/MicroSDHC w adapterze SD…) i tak misterną konstrukcję zainstalować w iPodzie Mini, niestety przeciw przemawia cena adaptera oraz trudności w kupieniu większej karty niż 16GB…

Jeśli ktoś więc posiada iPoda Mini (można je kupić na serwisach aukcyjnych za dosyć niewygórowane ceny) i chciałby wymienić w nim Microdrive na kartę Compact Flash to poniżej zamieszczam opis wraz ze zdjęciami. Aha! Nie ma sensu do Mini zakładać szybkich i drogich kart używanych przez poważnych fotografów w swoich poważnych aparatach fotograficznych – w tym urządzeniu głównych zalet tych kart nie będziemy w stanie wykorzystać.

Blokujemy iPoda przełącznikiem i delikatnie ściągamy plastikową osłonę (najlepiej zrobić to skalpelem bądź nożem do tapet) zaczynając od środka (na wysokości gniazda do docka). Plastik jest oprócz zatrzasków przyklejony dwustronną warstwą klejącą. Po jego ściągnięciu wyjmujemy metalowy zatrzask przytrzymujący całą płytę iPoda, najlepiej małym śrubokrętem odgiąć każdy z 4 rogów zapinki.

Pojawi nam się coś takiego:

Tasiemkę od click wheel delikatnie wypinamy podważając równomiernie z obu stron, a potem obracamy iPoda i ściągamy górny plastik:

Delikatnie wysuwamy do góry płytę główną wraz z baterią i Microdrive, uważając na łącze i taśmę click wheel u dołu:

iPod Mini bez obudowy: (tu z wyciągniętym i podłączonym click wheel i baterią, w rzeczywistości kółeczko zostaje w obudowie, jeśli ktoś chce je wyjąć (żeby je np. wyczyścić) to mocno je dociskamy i zsuwamy w dół aż wyjdzie poza obudowę, trzeba uważać żeby nie porysować środkowego przycisku).

Odwracamy iPoda i wypinamy baterię:

Wyciągamy Microdrive:

Wypinamy łącze dysku (równomiernie z każdej strony, wcześniej ewentualnie odklejając taśmę samoprzylepną od dysku – niektóre Mini ją mają niektóre nie):

Podłączamy kartę Compact Flash, w moim przypadku szaleństwo wzięło górę nad rozsądkiem i przełożyłem Microdrive 4GB na Compact Flash 4GB

Zakładamy kartę CF w miejsce Microdrive i podłączamy baterię:

Całość montujemy w odwrotnej kolejności niż demontowaliśmy . Po instalacji przywracamy (RESTORE) zawartość iPoda w iTunes i cieszymy się zmodyfikowanym iPodem Mini. Dostępna pojemność po formatowaniu jest nieco mniejsza niż w przypadku dysku twardego Microdrive (wynika to z innego rozmiaru klastra w pamięciach flash).

Jeśli ktoś chce wymienić również baterię (iPody Mini to już trochę wiekowe urządzenia więc z kondycją ogniw może być różnie) to nie powinno być problemu z dostępnością (na serwisach aukcyjnych można kupić zamienniki bądź oryginały, proponuję jednak oryginały, symbole stosowane przez Apple to EC003 oraz EC007.)

Pisałem o modyfikacjach programowych. Najnowsze dostępne w iTunes oprogramowanie dla tych modeli to wersja 1.4.1, nie posiada ono języka polskiego jednak poprawnie rozpoznaję polskie znaki w nazwach utworów i albumów.

Jeśli komuś rozwiązania stosowane przez Apple nie odpowiadają to może w iPodzie Mini (jak i w większości „niższych” generacjach iPodów – w najnowszych firmware jest kodowany) zainstalować oprogramowanie Open Source zastępujące oryginalny firmware urządzenia.

Do wyboru mamy iPodLinux oraz Rockboxa. Pierwszy z nich to specjalna dystrybucja Linuksa, drugi to otwarty system operacyjny na licencji GPL. Oba dosyć znacznie rozszerzają standardowe możliwości iPoda – począwszy od odtwarzania znacznie większej ilości formatów muzyki, poprzez dodatkowe gry (np. port Dooma), dema, emulatory (ZX Spectrum, Game Boy) itp. Ich instalacja nie jest skomplikowana, w praktyce polega jedynie na podpięciu urządzenia, wybrania dodatków i zainstalowania bootloadera.) Jako, że osobiście wolę używać iPoda jak go matka Apple stworzyła, odsyłam do stron projektów: www.ipodlinux.org oraz www.rockbox.org.

Dodatki też działają na odtwarzaczach innych niż Apple warto więc przeczytać dokumentację i poszukać czy nasze urządzenie jest obsługiwane.

Fotografię powyżej można obejrzeć na oficjalnej stronie kanadyjskiego wirtualnego muzeum Bralorne Pioneer Museum (www.virtualmuseum.ca) przedstawia ona ponowne otwarcie South Fork Bridge po powodzi w 1940 roku. Pośród ludzi ubranych charakterystycznie dla epoki znalazł się mężczyzna zdecydowanie nie pasujący do całej reszty. W internecie pojawiły się sensacyjne opinię, że człowiek ze zdjęcia to podróżnik w czasie. Świadczył by o tym t-shirt, współcześnie wyglądające okulary przeciwsłoneczne oraz kompaktowy aparat fotograficzny.

Kibicuję podróżom w czasie jednak na chłopski rozum, podróżnik powinien raczej nie wyróżniać się niczym szczególnym a już na pewno nie strojem nie pasującym do epoki. Inna sprawa, czy w roku urodzin Johna Lennona nie było na pewno swetrów wyglądających jak t-shirt ze zdjęcia, okularów czy tej wielkości aparatów fotograficznych?

Część z ludzi zwróciła także uwagę na ręce pasujące bardziej do postaci za „podróżnikiem” co sugeruję, że nasz przyjaciel jest zręcznym efektem działania Photoshopa – tyle, że źródłem zdjęcia jest raczej szanowana instytucja.

Ale fotografia fajna…

Ringo Starr, perkusista The Beatles, skrytykował publikację watykańskiego dziennika „L’Osservatore Romano” na temat Fab Four. Oficjalna gazeta Stolicy Apostolskiej, w 40 rocznicę rozpadu brytyjskiego zespołu zamieściła materiał o słynnej czwórce, w którym znalazły się wpomnienia o The Beatles „Siedem lat, które wstrząsnęły muzyką” zilustrowane okładką płyty „Abbey Road”. Kościół, który swego czasu dosyć krytykował dokonania najsłynniejszego zespołu świata (za „satanistyczne teksty” oraz słynną wypowiedź Johna Lennona o tym, że jego zespół jest bardziej popularny od Jezusa) teraz mocno załagodził swoje ostre sądy.

W „L’Osservatore Romano” możemy przeczytać: „Owszem, brali narkotyki, ich życie było pełne ekscesów, pojawiały się też tajemnicze komunikaty, które być może zawierały treści satanistyczne. Na pewno nie byli najlepszym przykładem dla młodzieży w tym czasie, ale bez wątpienia nie byli też najgorszym. Ich piękne melodie zmieniły muzykę i dawały przyjemność.„.

Kościół nie po raz pierwszy robi ukłon wobec The Beatles. W 2008 r. „L’Osservatore Romano”, by uczcić 40 rocznicę wydania legendarnego białego albumu, opublikował tekst, w którym wypowiedzi Lennona zostały przedstawione jako „popisywanie się i młodzieńczy żart muzyka pochodzącego z klasy średniej, dorastającego w epoce Elvisa Presleya i rock’n'rolla”.

Ringo Starrr podczas rozmowy z CNN podobno najpierw wzruszył ramionami, po czym powiedział: „Czy Watykan nie uznał nas kiedyś za satanistów? Jak więc może nam teraz wybaczyć?”, a czyniąc aluzję wobec pedofilskich skandali w Kościele dodał: „Są ważniejsze tematy, na które Watykan powinien się wypowiadać”.

Dziś pozwolę sobie podlinkować doskonałe opowiadanie napisane przez Andrzeja Sapkowskiego do antologii o kotach: „Złote popołudnie” – niekonwencjonalne podejście do „Alicji w Krainie Czarów” (czy też dziwów, jak kto woli…)

Zapraszam do lektury: Andrzej Sapkowski „Złote popołudnie”.

Nie chciałem w czasie żałoby pisać nic satyrycznego, ale skoro ludzie na wysokich stanowiskach w Polsce sami wczoraj oficjalnie zaczęli to nie pozostaje mi nic innego i się dołączyć.

Proponuję zwrócić się do władz i mieszkańców Egiptu, Kairu i Gizy (a najlepiej oczywiście się nie zwracać tylko postawić ich przed faktem dokonanym…) o nowe, godne miejsce pochówku tragicznie zmarłego Prezydenta Polski Lecha Kaczyńskiego – brat zmarłego zresztą dość ciepło wypowiadał się też o Egipskich plażach.

Według mnie sens mniej więcej taki sam jak pochowanie go w kryptach Wawelskich…

„Gwiazda za abonament” to cykl koncertów Polskiego Radia promujących abonament radiowo-telewizyjny jako wkład w rozwój kultury. Programy 1, 2, 3 oraz Polskie Radio Euro organizują je w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego oraz Studiu Muzycznym Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej, a także transmitują na swoich antenach.

Tym razem w studiu muzycznym Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej 9 kwietnia br. o godz.19 odbędzie się koncert grupy The Beatles Revival. The Beatles Revival to czeski zespół z Pragi, który wystąpił swego czasu w polskiej edycji programu „Mam Talent” grając „Eight Days A Week”.

W koncercie mogą wziąć udział słuchacze posiadający dowód opłaty abonamentowej, po wcześniejszej, telefonicznej rezerwacji miejsc, która przyjmowana jest podczas audycji Programu 1 Polskiego Radia – „Muzyczna Jedynka” (od poniedziałku do piątku w godz. 12.30 – 15.00 oraz w niedzielę w godz. 10.00 – 12.00).

Jak ktoś ma tyle samozaparcia i płaci abonament i będzie na koncercie to niech da znać jak było. Oficjalna strona zespołu: www.thebeatles.cz oraz parę przykładów jak grają:

Jeśli tylko nie będą nadużywać wczesnego repertuaru Fabsów (do czego mają niestety ciągoty ) to zapowiada się całkiem nieźle.

Zapewne kojarzycie kretyńska reklamę WBK z Gerard Depardieu?
Nie sądziłem, że ktokolwiek z WBK odpisze na moje skromne opinie, a tu proszę:

From: webmaster@bzwbk.pl [mailto:webmaster@bzwbk.pl]
Sent: Sunday, April 04, 2010 1:35 AM
To: Rzecznik klienta
Subject: Formularz rzecznika klienta

Rodzaj opini: sugestia
Twoja opinia: By was szlag trafił z tą posraną reklamą z Obeliksem co drze mordę otokasatwa: niech sobie drze ile chce w telewizji ale darcie mordy we flashu na stronach o 2.00 zniechęciło mnie absolutnie do korzystania w przyszłości z jakiejkolwiek usługi w waszym banku. Podobnie jak dowiem sie co za osrany bank ma reklamę \\”tato kupa\\” również dostanie ode mnie bana. Podziękujcie waszej agencji reklamowej.
Czy zgloszona: nie
Nazwa oddzialu:

——————————————————

Szanowny Panie,

Dziękuję za maila i zawartą w nim opinię. Z żalem przeczytałam, że nasza reklama wzbudziła Pana niezadowolenie.

Pragnę poinformować, iż planując kampanię reklamową dokładamy najwyższej staranności i stosujemy najwyższe standardy korzystając z międzynarodowych doświadczeń w tej dziedzinie. Przeprowadzamy wieloetapowe badania marketingowe, których celem jest uzyskanie opinii i sugestii dotyczących planowanych kampanii.

Chciałabym przekazać, że Bank odnotował pozytywne oceny kampanii z Gerard Depardieu. Pozostaje mi zatem wyrazić ubolewanie, że pomimo naszych starań nie odpowiada Panu nasza reklama. Zapewniam, iż nie taka była intencja Banku.
Ufam, iż moje wyjaśnienia uzna Pan za wystarczające.

Z poważaniem,
Magdalena Bartkowiak
rzecznik klienta

——————————————————

Witam.

Całkowicie nie ustosunkowała się Pani co do mojej opinii wstawiając zapewne standardową formułkę przygotowaną na tego rodzaju maile: mam głęboko w poważaniu, czy wg. waszego marketingu krzyczący kretyńskie hasło grubas z jedną mimiką twarzy zachęca kogokolwiek do wybrania Waszego banku – jeśli tak, to pozostaje ubolewać nad Waszym targetem. Chodzi mi o to, że nachalnie i GŁOŚNO taka reklama atakuje mnie kiedy przeglądam o 2.00 w nocy internet budząc resztę domowników. Niech sobie ona lata gdzie chce byle nie zasłaniała mi treści oraz nie atakowała moich uszu – jestem odporny na takie debilizmy i po prostu je ignoruję, chyba, że są zbyt nachalne – mam nadzieję, że doczekamy ustawy zabraniającej tego rodzaju praktyk (męcząca uszy dynamika, brak możliwości szybkiego zamknięcia itp.)

Z poważaniem

/Marcin Guzik

Uzyskana opinia: tato kupa…

Fundacja The Beatles Day jest organizacją charytatywną, która pomaga zbierać fundusze na szczytne cele w szczególności te, które dotyczą zdrowia i poprawy warunków życia dzieci i młodzieży. Organizowany przez Fundację „Beatles Day” (www.beatlesday.tv) to jedna z największych imprez charytatywnych w Liverpoolu. To 24 godziny, w ciągu których ludzie mogą pokazać swoją miłość do zespołu The Beatles celebrując ich muzykę. Punktem kulminacyjnym imprezy jest koncert, podczas którego w każdym mieście organizującym „Beatles Day” zostaną zagrane największe przeboje legendarnego zespołu.

Pierwsze otwarcie „Beatles Day” nastąpiło 10 lipca 2009 roku w Szpitalu Dziecięcym Adler Hey. Zostało ono przeprowadzone przez siostrę Johna Lennona, Julię Barid, członkinię fundacji The Beatles Day oraz patrona fundacji Ricka Partona. „Beatles Day” odbywa się właśnie 10 lipca, gdyż jest to dzień, w którym Beatlesi triumfalnie powrócili do Livepoolu ze swojej trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych oraz data premiery filmu „A Hard Day’s Night” z 1964 roku. Wtedy to ulice miasta były zatłoczone przez tysiące wiernych fanów, a celem Beatles Day jest odtworzyć tą unikalną atmosferę Beatlemanii każdego roku.

W zeszłym roku w ciągu „Beatles Day” udało się zebrać zawrotną sumę czterdziestu pięciu tysięcy funtów, które podarowano fundacjom Alder Hey Imagine Appeal (www.imagineappeal.com) oraz Liverpool Unites (liverpool-unites.ning.com). Impreza odbiła się głośnym echem nie tylko w całej Wielkiej Brytanii, ale także w Rosji, Chinach, a nawet Nowej Zelandii!

W tym roku „Beatles Day” będzie się odbywać jednocześnie w kilku miastach na świecie, również w Krakowie i będzie transmitowany przez telewizję, na żywo przez Internet. Zebrane pieniądze będą przekazane fundacjom The Imagine Appeal dla Dziecięcego Szpitala Adler Hey oraz Marina Dalglish Appeal dla centrum radioterapii w Livepoolu.

Inicjatorką zorganizowania Dnia Beatlesów w Krakowie jest Paulina Jendrychowska, studentka pierwszego roku na Uniwersytecie Jagiellońskim. W porozumieniu z Olą Kuczarą, manager klubu Żaczek uzyskała zgodę na realizację imprezy, przy wsparciu Fundacji The Beatles Day.

Wstępny plan imprezy który dostałem od Pauliny wygląda następująco:

10 lipca 2010

10.00 Żółta łódź podwodna YELLOW SUBMARINE

Panel dla dzieci (planowana przez Dział Edukacyjny Muzeum Narodowego w Krakowie).
Konkurs plastyczny z nagrodami, pokaz fragmentów filmów „Żółta łódź podwodna” , gry i zabawy w rytmach piosenek fantastycznej czwórki z Liverpoolu.
Miejsce Klub Żaczek

13.00 Poznaj Beatlesów MEET THE BEALTES

Pokaz filmów:
„Hard Day’s Night” reż. Richard Lester 1964r.
„Help” reż. Richard Lester 1965r.
Miejsce Kino Mikro (może ulec zmianie)

17.00 Powinieneś wiedzieć więcej YOU SHOULD HAVE KOWN BETTER

Spontaniczne rozmowy o The Beatles. Ciekawostki, informacje, fakty i dygresje ludzi znanych na temat zespołu.
Miejsce Aula UJ ul. Reymonta

20.00 Truskawkowe pola STRAWBERRY FIELDS FOREVER

Koncert laureatów konkursu na najlepszy cover band grający The Beatles. (konkurs dla młodych zespołów
grających muzykę zespołu The Beatles). Konkurs odbędzie się przed 10 lipca w Klubie Żaczek.

GWIAZDA WIECZORU THE BEATLES REVIVAL

(w trakcie negocjacji)

Klub Studencki “Żaczek” ogłasza konkurs na najlepszy cover band grający muzykę zespołu The Beatles! Nagrodą główną jest występ na międzynarowowym Dniu Beatlesów 10 lipca w Krakowie jako support gwiazdy wieczoru The Beatles Revival (w trakcie negocjacji).

Zasady konkursu:

Zespół musi zagrać cztery utwóry z repertuaru The Beatles.
Obowiązkowym utworem dla każdego jest piosenka “Strawberry Fields Forever” przygotowana w dowolnej aranżacji.

Jeden z utworów musi być dokładnym odwzorowaniem oryginału.
Przesłuchania będą odbywać się raz w miesiącu na imprezach z cyklu pt. “With The Beatles Party!”. Pierwsze przesłuchanie już 29 kwietnia o godzinie 20.00 w Klubie Studenckim “Nawojka” przy ul. Reymonta 4 w Krakowie. Następne odbędą się 22 maja i 12 czwerwca.

Zgłoszenia wraz z krótkim opisem zespołu (mile widzane zdjęcia) oraz nagraniami demo przyjmowane będą na adres: akuczara@bratniak.krakow.pl